Met je neus tegen de oneerlijke schoolmuur (thuiszitters)

Ik heb in de afgelopen jaren vaak deelgenomen aan bijeenkomsten en gesprekken over de aanpak om het aantal thuiszitters terug te dringen. Ik heb echter, ondanks al die vele mensen daar aanwezig, heel weinig zien veranderen. Vaak wordt gesproken over thuiszitterstafels, aanpak ouders (de lege broodtrommels op school als signaal), de zorg de school in want ja…. die kinderen zijn zo complex… en ouders moesten veel moeite doen om zich te mogen voegen tot het gesprek. Bij die bijeenkomsten veel mensen die graag verbetering zagen. Maar ook mensen die vanuit een smalle blik naar de problematiek kijken. Nog nooit heb ik iemand horen praten over het gedrag vanuit scholen en hoe kinderen gewoon worden afgewezen op basis van hun eigenschappen of voor het hebben van een (simpele) ondersteuningsvraag. Alleen al dat aanpakken zou zoveel verandering te weeg brengen. Maar men moet het wel WILLEN zien. Dit erkennen maakt de poort naar oplossingen open. Ik word vaak als opstandig en lastig gevonden als ik deze zaken voorleg. Vaak reageert men er niet op. Wellicht is het te confronterend. Ik begrijp dat. Ik heb het zelf ook ongelooflijk gevonden. En ik vind het dat nog steeds.

Vanaf januari heb ik eens het gehele proces opnieuw belopen voor wat betreft het vragen voor ondersteuning voor onderwijs voor Daphne. Daphne heeft sociale angst.

Even in het kort hoe dat verliep:
Daphne was 18 jaar, al 5 jaar (verborgen) thuiszitter en voor het blijven leren van de basale lessen voor VMBO-TL via het IVIO kon haar niet langer motiveren. De sleur zat er in. Omdat zij veel talenten heeft, hebben wij aan Het Nautiluscollege in Almere gevraagd om mee te denken over de te nemen stappen voor haar. Kan ze een traject naar MBO-2 doen of is aansluiting op haar talenten (tekenen, muziek) ergens mogelijk in de vorm van ‘arbeid’?

De school beloofde informatie m.b.t. ondersteuning op voortzetting onderwijs (ivm toelatingstoetsen op het rekenen) te sturen. Er bleken wat initiatieven te bestaan namelijk. Maar wij hebben nooit meer iets gehoord.

Tot de school ons uitnodigde voor opnieuw een gesprek. Dit keer voor de aanvraag TLV (geld dus, daar doen ze nog iets voor ha). Ik heb aangegeven dat dan eerst een OPP nodig was. Zonder plan immers geen TLV….. toch?
De directie nam Daphne in de maling. In het gesprek gaf men aan dat instelling A zeker niet een geschikte plek was voor eventuele stage, nodig voor toelating entree en MBO-2. De volgend dag een verwijzing naar instelling A. De directie en IB’er hadden aangegeven dat als er niets geschikt was, zij handelingsverlegen zouden zijn. En daar werd dus duidelijk naar toe gewerkt met ‘niet je best doen’. Zodra ik aangaf dit vreemd te vinden en dat ik het nog voor de zekerheid had teruggeluisterd was het contact weg. Ik kon aantonen dat de intenties anders waren dus, niet leuk voor ze.  Later kregen we van het bestuur (Eduvier in Lelystad) te horen dat de toelatingscommissie (bestaand uit de directie en IB’er) aan het bestuur had uitgelegd dat ouders niet meewerkten, dat opnamen waren gedeeld en dat dat reden was Daphne uit te schrijven. Per 1 augustus. Bezwaar kon in 6 weken. Maar iedereen ging met vakantie. Op onze reactie is nooit een reactie meer gekomen. Mail werd genegeerd. Hoe kom je met gemak van een leerling af. Zo dus.

Omdat het 1 oktober werd (telling leerlingen naar DUO) heb ik een bewijs van uitschrijving gevraagd. Hierop stond vermeld: uitschrijving per 31 augustus, datum 2 oktober en reden voor uitschrijving: arbeid. Dit laatste betekent iets als ‘de leerling heeft de startkwalificatie behaald’ De school krijgt meer toelage bij een dergelijke afronding van onderwijs. Het is valsheid in geschrifte.

Dat is de beschrijving van onze worsteling in een half jaartje.

Erg is dat ik mooie voorbeelden zie en als ik die inbreng om ook voor eigen kind (of voor de kinderen voor wie ik bij kon staan) dit ter sprake breng, alles wordt afgekapt. ‘niet mogelijk’, ‘kan niet’. De argumenten gaan dan ook altijd over de werkdruk van de leerkrachten maar ik vraag me af of men zich realiseert hoe dat voor de kinderen en hun gezinnen is.

Als ouder kan je nergens terecht om misstanden aan te geven. Waarom is dat? Zijn we dan al die jaren in gesprek bla bla bla en wil men maar niet zien hoe het er aan toe gaat? Wordt dit allemaal steeds maar toegestaan? En dan maar horen dat iedereen de plannen volgt en van goede wil is?

Wat had ik te melden:

  • Niet nakomen van zorgplicht
  • Liegen over ouders en kind (ik heb hiervan heel duidelijk bewijs)
  • Een onterechte uitschrijving waarvoor wij geen bevestiging van inspectie hebben gezien
  • Het verbreken van het contact en niet de andere partij willen horen
  • Valsheid in geschrift / fraude (valse reden voor uitschrijving)
  • Ik vraag mij bovendien af of de school nu alsnog een jaar leerlinggeld krijgt
  • Geen melding bij RMC terwijl er kwalificatieplicht is (maar is verhuld door ‘arbeid’ als reden van uitschrijving te geven)

Nu zou je zeggen dat mensen geschokt zullen zijn als ze ons verhaal horen en dat er opgetreden wordt. Worden hier niet de regels overtreden en het recht van iemand geschonden? Bovendien lijkt er sprake van Fraude te zijn.  Niets van dat is het geval. Zolang dit nog door kan gaan, gaat er niets veranderen.

Wie doet iets? Wie helpt het kind?

Wat adviseert men ouders te doen en wat maakt dat ouders zo gefrustreerd zijn en wat maakt dat het aantal thuiszitters zo kan toenemen en wat maakt het ‘probleem’ nu zo star. Nee, niet de complexe ondersteuningsvraag van het kind. Dit staat ouders te doen:

1. Contact opnemen / klacht bij bestuur

Wij hebben direct gereageerd op het bericht van uitschrijving en aangegeven dat de redenen gebaseerd zijn op leugens.

Resultaat: geen reactie

2. Melden bij de inspectie

Wij hebben gemeld. Daarna gebeurt er voor Daphne niets. Het staat genoteerd

Resultaat: wat je wilt geloven, niets dus (net als 5 jaar geleden)

3. Contact opnemen bij gemeente (RMC)

Eigenlijk niet een actie die bij ouders hoort, maar bij de school.

Als ik dit schrijf ben ik al een week lang bezig om in contact te komen met het RMC. Zonder succes. Drie keer bellen en het laten neerleggen van een terugbelverzoek (ook bij de coördinator van de afdeling) wierp nog geen vruchten af

Resultaat: waarschijnlijk wat nerveuze ambtenaren die nu proberen uit te vinden wat er speelt?  (of gewoon laks? Hoe moet ik dat interpreteren? Ik weet wel hoe het voelt)

2018-10-11_12h41_12
LPA/RMC is vooral gericht op handhaving –
boetes voor kinderen en ouders (leerplicht politie)

4. Melding en vraag om uitleg bij B&W en de raadsleden

Ook melding bij de politiek zou niet gebruikelijk moeten zijn. Ik heb gevraagd om opheldering over veel zaken. Zo ook over de uitschrijving (duidelijke casusbeschrijving erbij). Op mijn vragen krijg ik een theoretisch antwoord terwijl mijn vragen vanuit de praktijk gesteld zijn. Wat op papier staat aan protocollen en (werk)afspraken worden niet zo vanzelfsprekend gezien in het echte leven. Hoe moet ik dat nog duidelijk maken. Ik ken die zogenaamde afspraken en protocollen. Zo staat er:

“De afdeling leerplicht is wettelijk verplicht zich in te zetten om thuiszitters te voorkomen. Alle scholen hebben een vaste leerplichtambtenaar met wie contact onderhouden wordt. Bij alle scholen wordt actief uitvoering gegeven aan de meldplicht met betrekking tot verzuim door het actief te bespreken en na te vragen hoe scholen omgaan met verzuim”.

Dat is heel mooi. Op papier. Maar in de praktijk dus niets van te merken. Dan heeft men het over ‘verzuim’ (dus alleen de kijk naar de leerling) en niet over het onterecht uitschrijven van een leerling. Daarover niets genoemd. Waarom niet? Ik heb mijn casus wel degelijk toegestuurd. Ik ken deze afspraken best wel en ik weet ook hoe het hoort. Maar ik geef juist aan dat ik zie dat het er anders aan toe gaat. De neuzen richting verzuim. Alleen maar willen zien dat het aan het kind (of de ouders) ligt. Maar niet naar de oorzaken van dat verzuim of zelfs…. Van het uit het zicht verdwijnen van leerlingen.

Resultaat: Een toch nog altijd verbaasde moeder van een kind die zich uitgespuugd voelt

5. DUO

Bij het DUO gemeld over Fraude. Het formulier bevat immers informatie die niet klopt en het is een officieel document waar voordeel uit te halen is. Tot het moment van dit schrijven nog niets gehoord van Het Nautilus / Eduvier over deze fout.

Overigens staat op de website alleen informatie over melden van Fraude als het gaat om leerlingen of studenten die frauderen. Niets over scholen en besturen die zich daaraan schuldig maken.

Resultaat: mail terug met melding dat ze de melding hebben ontvangen en dat ik er nooit meer iets over zou gaan horen ivm privacy. Tja. Ik heb toch echt nog niet een goed document.

6. Politie

Valsheid in geschrifte. Ik heb eens geïnformeerd of ik daarvan aangifte kan doen bij de politie. De aardige politiemevrouw wist mij aan de telefoon al te vertellen dat er geen sprake was van Fraude (valsheid in geschrift). Wat zal ze gedacht hebben….. ‘wat een gek mens?’ Dat is toch onmogelijk. Knap hoor….. zo’n snel kordaat onderzoek.

Na dit grondige politieonderzoek was ik het wel een beetje zat. Haar advies om dan alsnog dit te melden bij de onderwijsinspectie vond ik op dat moment wat komisch (met sarcasme)

Resultaat: ik zit met een document met valse informatie en ik kan dat niet gebruiken want waarschijnlijk wordt dan fraude meer serieus genomen.

Ik zou nu naar de nationale Ombudsman kunnen schrijven. Maar dan moet ik geloof ik eerst nog een klacht bij de inspectie zelf gaan indienen. Ik ben echter erg moe. Daarom dacht ik…. ‘dit kan toch niet’ we leven toch in een land waar er wetten en regels zijn. Ik benaderde een advocaat…. Ook die gaf aan daar niets mee te kunnen.

Resultaat van de aanpak van thuiszitters en VSV’s.

VSV = Vroegtijdig SchoolVerlater(waarom heet dat ‘verlaters’ en niet ‘gedumpten’?)

Praat u gerust verder in al uw bijeenkomsten. Daar praten mensen die ver weg zijn van wat er daadwerkelijk gebeurt. De praktijk is niet hetzelfde als wat daar besproken wordt.  Met de koppen in het zand houden, zal nooit een oplossing komen.

Even voor de duidelijkheid: Daphne is eigenlijk kwalificatieplichtig. Maar op papier is ze dat nu niet. De school krijgt een pluim voor het afleveren van een leerling die de arbeidsmarkt op kan. De gemeente heeft daar geen notie van en ziet in de papiertjes op de bureaus dat alles goed geregeld is en de inspectie heeft netjes genoteerd dat het niet helemaal lekker verliep. Maar dat is maar 1 melding dus de school is oké.

En thuis zit Daphne, nu al vijf-en-een-half jaar. Na tig jaar voor niets naar school te zijn geweest …. Bezig met het goed krijgen van haar leven…. Geen hond die naar haar om keek en kijkt op haar eigen familie na (gelukkig heeft ze een fijn gezin).

Dat werkt echt super goed. Ga zo door. En houd die koppen in het zand  (= sarcasme)

struisvogels passend onderwijs

 

Advertenties

Vragen aan B&W en raadsleden van Almere

Aan het College van B&W en
Aan de gemeenteraad
Van Almere

Stadhuisplein 1
1315 HR Almere

Almere, 2 augustus 2018

Vanaf 1 augustus is mijn dochter Daphne uitgeschreven van school. Gedurende haar schoolgang heeft zij een leerachterstand van vijf jaar opgebouwd op De Omnibus op rekenen en spelling zonder enige interventie vanuit school daarop. In 2013 werd zij, net als haar klasgenoten mishandeld op Het Nautiluscollege. Zij is in die jaren zo ernstig beschadigd dat naar school gaan niet meer mogelijk was. Na veel strijd door ons, lukte het in 2015 eindelijk om een beetje onderwijs voor haar te regelen via IVIO, afstandsonderwijs. Ook al liet zij zien hoe intelligent zij eigenlijk is en hoe zij niet gezien werd, het was te laat. De schade door deze verwaarlozing is zo groot dat een mooie toekomst zeer onzeker is. Nooit hebben wij meer iets gevraagd bij Het Nautiluscollege tot februari van dit jaar. Onze vraag om een beetje meedenken aan mogelijkheden werd beantwoord met list en bedrog waarna zij met allerlei leugens vorige week de melding kreeg per 1 augustus uitgeschreven te worden. Een diploma, een opleiding kunnen volgen, ooit een leuke baan vinden lijkt onbegonnen zaak.

Daphne ontwikkelde in die tijd een achterstand in haar ontwikkeling, sociale angst, selectief mutisme, een laag zelfbeeld, een eetstoornis en eenzaamheid. Zij deed in januari een poging om deze wereld ‘die niet voor haar is’ te verlaten en zij staat al vanaf december op een wachtlijst voor hulp, zeer armoedig geregeld vanuit de organisaties in Almere.  Wij ervaren school en zorg als een bureaucratische kliek met alleen maar afweer op dat wat afwijkt van de vaste werkkaders.

Het recht op onderwijs, op hulp, op garantie voor kwaliteit, op een ontwikkeling en op veiligheid is in al die jaren ernstig geschonden. Met deze ervaring en dat achter ons latend, maak ik me eigenlijk ook heel erg veel zorgen om wat komen gaat. Zij heeft immers nu ook, nu zij 18 jaar is en geen diploma heeft. Zij heeft geen recht op een uitkering, geen inkomsten maar wel allerlei plichten, zoals eigen bijdrage. Zoals er altijd alleen vanuit plichten jegens haar is gedacht. Zo is enige hulp van de gemeente (bijv. LPA) uitgebleven. De LPA’s acteren nog steeds heel primitief van de leerplicht en niet vanuit leerecht waar al zoveel over wordt gesproken in de rest van Nederland. Men is gericht op handhaving en laat de scholen de regels overtreden ten koste van het kind.

Vijf jaar geleden werd Daphne thuiszitter. Zij was 13 jaar oud. Niet geregistreerd als thuiszitter omdat wij haar ziek moesten melden. Toen al wilde ze dood. Ernstig overspannen. Zij werd aan haar lot overgelaten. We konden net voorkomen dat ze werd uitgeschreven. De LPA keek toe, deed niets. Wees ons alleen op onze plicht om haar in te schrijven op een school. We stonden er alleen voor.

Nu wij weer, na vijf jaar zo voorgelogen zijn door school, besluit ik u nog één keer te benaderen. Dit keer met een brief aan Burgemeester, Wethouders en raadsleden. Nog één keer, want ik heb al zoveel geprobeerd duidelijk te maken hoe het eraan toe gaat voor kinderen die wat ondersteuning nodig hebben in het onderwijs. Toen mijn zoon, na gepest te zijn en niet gehoord door het OVC, uitviel en hij als risico-leerling overal in deze stad geweigerd werd, met goedkeuring van toenmalig wethouder René Peeters (want ouders gaan schoolhoppen). Zo geweigerd dat hij naar een school in Bussum moest uitwijken. Alles onder toeziend oog van de wethouder en ambtenaren. Een risicoleerling (zo noemde zijn decaan van de risicoschool hem) die in Bussum in één keer slaagt voor HAVO. Ook hij werd in de steek gelaten door deze stad. Nog meer kinderen stond ik bij toen zij werden afgewezen, weggestuurd of geproblematiseerd. De kennis over wat Passend Onderwijs echt inhoudt is zeer slecht. Of men negeert de wet. De wethouder blokte mij omdat ik hem wees op de toestanden die zijn eigen imago wellicht niet ten goed kwamen.

Een jaar geleden benaderde ik met enkele andere ouders in de groep ‘Ouderkracht voor ’t Almeerse Kind’ enkele raadsleden om ons verhaal te vertellen. Wij werden zeer empathisch aangehoord en er werden vragen gesteld. Dat wat daaruit gekomen is, is ook weer vergeten. Kinderen die tussentijds niet mogen wisselen van school is nog steeds DE vaste afspraak. Ook al wordt je dagelijks kapotgepest, Je mag niet naar een andere school ook al staat vast dat dat goed is. Ouders hebben geen vaste inbreng en worden niet gehoord. Vooral de ouders van de thuiszitters worden geweerd.
De input die ik leverde vanuit Ouderkracht wordt ook genegeerd. De gemeente laat toe dat de resultaten van de wet Passend Onderwijs zeer zeer teleurstellend zijn. Bedenkt u dat het doel is dat kinderen niet meer uitvallen. Wanneer een wethouder zegt dat elk kind wat niet naar school gaat, er één te veel is en een raadslid wordt uitgelachen bij een motie tot ‘nul thuiszitters’ is dat zeer opvallend. Dat raadslid had gelijk. De rechten van kinderen worden in Almere geschonden, elke dag weer en dat laat men toe. Men vindt dan ‘kleine stapjes’ acceptabel. Dat is het niet. Het is opofferen van kinderen.  En hoe komt het dat aan de voormalige wethouder niemand heeft gevraagd waar de informatie is over het aantal thuiszitters, het aantal verzuim, het aantal kinderen wat naar SO, SBO en SVO gaat en naar het OPDC? Waarom vraagt niemand om die informatie? En waarom vraagt niemand waarom dat uit de laatste rapportage over het onderwijs in Almere is weggelaten? Waarom vraagt niemand daarom? Vindt u dat niet vreemd dat essentiële informatie na de raadsvergaderingen van vorig jaar over thuiszitters en falend passend onderwijs gewoon verzwegen wordt?  Of heeft u de wethouder wel om de betreffende informatie gevraagd? Het is nergens te vinden voor mij.

Bij mij komen heel veel meer vragen nu naar voren en ik verwacht een antwoord daarop. Ik doe dit omdat ik het geen enkel kind toewens wat mijn dochter is aangedaan door onderwijs en onderwijspartners (zorg en gemeente) zonder dat daar ook maar één persoon wakker van ligt, behalve de ouders en het kind zelf. Ik gun het geen enkele ouder toe om in de nachten bij hun kind te moeten waken en om aan te horen hoe verrot het leven ervaren wordt omdat het mislukt is en overal buitengesloten is en geen zicht op een fijne toekomst heeft.  U mag dit niet negeren! Dat mag niet nog vaker gebeuren.  Voor mijzelf geldt dat ik hierna uitzoek wie er eigenlijk verantwoordelijk is voor dat wat mijn kind is aangedaan.

Voordat u met antwoorden komt. Vraag ik u zich ook echt goed te verdiepen in alles wat met zorg en onderwijs, passend onderwijs, thuiszitters (en het verstoppen ervan), verzuim, kinderen naar andere gemeenten naar school, OPDC, diagnostiseren, jeugdzorg IN de school op kosten van gemeente, vroegtijdig schoolverlaters, vrijstellingen 5a, uitgave van budgets door Passend Onderwijs Almere en de hele ontwikkeling ervan. Let u daarbij goed op wat gemanipuleerde informatie is. Wat is weggelaten (en waarom?). Het is uw plicht om goed op de hoogte te zijn om zo de kinderen in Almere te beschermen tegen machtige, op eigen belangen gerichte scholen, zorginstellingen en ambtenaren.

Leest u goed de jaarlijkse rapportage vanuit de gemeente. De staat van het onderwijs Almere. Let daarbij wel op dat dat vooral geschreven is door de afdeling communicatie waarbij PR een middel is om het eigen imago goed te houden. Dus leest u alstublieft kritisch en zoek naar de waarheid. Zo kunt u zichzelf afvragen wat exact de definitie van een thuiszitter is. Mijn dochter is nooit thuiszitter geweest volgens de telling van de onderwijsbesturen en die van de wethouder bijvoorbeeld. Daarmee is haar situatie dus ook ontkend. Heel pijnlijk. Een kind wat naar school gaat maar daar niet het onderwijs goed kan volgen door het uitblijven van de juiste ondersteuning wordt al tekortgedaan. Kinderen hebben recht op onderwijs. Een kind wat hoogbegaafd is, geweigerd wordt op een school voor HB en naar het SO sturen….. daar klopt iets niet. Zoekt u niet alleen naar de hoeveelheden, cijfertjes. Zoekt u naar de verhalen. De oorzaak van thuiszitten en dan ook naar de oplossingen. Zijn die oplossingen wel ethisch en passend, helpend voor het kind? Vraagt u ook hoeveel kinderen wel elke dag nog naar school gaan maar niet de passende oplossing krijgen en zo elke dag aan het overleven zijn.  Bedenkt u dat de telling die wordt doorgegeven altijd wordt gedaan door degenen die er belang bij hebben dat die zo laag mogelijk is. Dat geldt ook voor een wethouder die graag laat zien hoe geweldig hij het doet.

Leest u mijn boek: ‘thuis is Daphne Daphne’ om te lezen wat in rapportages nooit genoemd zal worden. Voor het ‘vervolg en het voorlopige einde’ van ons verhaal zal ik in de laatste ontwikkeling toevoegen. U kunt zien hoe scholen spelletjes spelen en liegen om van een kind en de kosten en het risico af te komen. Een exemplaar vindt u in de bijlage van deze brief aan u.

Bekijkt u de informatie op de website van Ouderkracht voor ’t Almeerse kind. Ik heb u daar al heel vaak geïnformeerd namelijk.  https://ouderkrachtalmere.wordpress.com/

En bekijkt u mijn persoonlijke BLOGS over de gang van zaken m.b.t. het regelen van onderwijs en het mogelijk maken daarvan voor mijn kinderen e.d.: https://janinescherpenberg.wordpress.com/

Houdt u er rekening mee dat scholen dus zorgplicht hebben. Zorgplicht houdt in dat scholen het voor het kind mogelijk maken om in de eigen gekozen, reguliere (buurt)school het onderwijs te volgen. Inclusie is het uitgangspunt. Zorgplicht is niet ‘het vinden van een passende plek’. Die invulling krijgt het pas als al het mogelijk is gedaan om maatwerk te regelen. Het vinden van een passende plek is wat scholen al direct doen, het is afwijzen van het kind bij aanmelden. Zorgt u ervoor dat u goed op de hoogte bent van de regels. Bijv. m.b.t. het mogen afwijzen na inschrijven.

Geachte burgemeester, wethouders en Raadsleden,

Graag krijg ik antwoord op de volgende vragen:

  1. Hoe ziet u de rol van de gemeente als het gaat om het onderwijs voor kinderen in Almere?
  2. Wat mag een Almeerse burger (Almeers burgertje) verwachten van gemeente Almere en van de wethouder?
  3. Welke taak heeft de gemeente als scholen/schoolbesturen/SWV de rechten van kinderen op het gebied van onderwijs schenden?
  4. Wat maakt dat de gemeente totaal niet optreedt tegen de schending van de rechten op onderwijs (en de benodigde ondersteuning) ondanks het herhaalde malen ontvangen van signalen van ouders?
  5. Waar kan een ouder (eerlijk) terecht als een school de plichten niet nakomt (en ook liegt en bedriegt)? Zonder een bureaucratisch spel in te moeten. (zoals het indienen van een klacht bij de school zelf wat alleen maar onnuttig is en schadelijke tijd kost)
  6. Wat heeft de gemeente tot nu toe gedaan om voor de rechten van deze kinderen op te komen en om van passend onderwijs een succes te maken (ook al is het resultaat duidelijk een enorme toename van het aantal kinderen zonder passend onderwijs) ?
  7. Hoe komt het dat in de vijf jaar die mijn dochter thuis zat, de situatie erger is geworden voor kinderen met een ondersteunigsbehoefte terwijl de wet passend onderwijs van kracht werd?
  8. Hoe zou uw definitie van ‘thuiszitter’ klinken als u uitgaat van het recht op onderwijs?
  9. Wat is uw visie, met die definitie, op de teleurstellende resultaten van passend onderwijs (nadat u de meest recente gegevens ontvangen hebt). Op de website van Ouderkracht voor ’t Almeerse kind vindt u wat statistieken!
  10. Wat vindt u van de plotselinge toename van het aantal vrijstellingen? Jarenlang 20 nu 80. Gaan bij u niet de alarmbellen rinkelen? Weet u wat die vrijstelling 5a inhoudt? Weet u dat kinderen dan als ‘niet-leerbaar’ worden verklaard? Weet u dat, ondanks niet-leerbaar, kinderen daarna, soms op kosten van de gemeente, vaak op eigen kosten, toch afstandsonderwijs of thuisonderwijs kunnen volgen? Vindt u dat niet vreemd? Denkt u dat de scholen hiermee geld besparen terwijl er gewoon budget voor dat onderwijs bij het SWV ligt? Denkt u dat er een gevaarlijke epidemie heerst waarbij kinderen niet-leerbaar worden? Of denkt u dat andere belangen (geld) hier een rol spelen? Of denkt u dat ouders nog als enige uitweg die vrijstelling 5a zien om zo hun kind uit de schadelijke onderwijswereld te redden? Weet u dat de LPA voor deze vrijstelling voor akkoord tekent?
  11. Wat gebeurt er met het budget wat beschikbaar zou zijn voor het kind en het schoolgeld, terwijl dat thuis zit zonder enig aanbod? Waar blijft dat geld nu dat het niet naar het kind gaat?
  12. Weet u hoeveel geld de school (bijv. het Nautiluscollege) alsnog ontvangt voor een kind wat thuis zit?
  13. Ik verwacht dat u het verschrikkelijk vindt dat kinderen van school worden geweerd of wanneer zij compleet beschadigd uitvallen? Wat is uw beeld bij de problematiek van thuiszitters? Heeft u nog steeds het stigma van kinderen die spijbelen door slechte thuissituatie? Of begrijpt u inmiddels dat kinderen van school wegblijven omdat ze daar de steun niet krijgen en nooit verwachten die te krijgen? Dat ze daar niet begrepen worden?
  14. Hoe vindt u het dat ouders nergens terecht kunnen als zij met de machtige schoolbesturen en de partners (zoals gemeente en zorginstanties) te maken krijgen? Wat vindt u ervan dat kinderen jarenlang op die manier onderwijs onthouden wordt, onder toeziend oog van vele betrokken partijen die vervolgens, zonder ouders, aan een thuiszitterstafel besluiten wat nodig is? Dat kinderen zo de wereld van de zorginstelling ingaat (dagopname, klinsich, dagbesteding, OPDC). Vindt u niet dat de regie op die manier bij ouders weggenomen wordt? Vindt u dat dit zomaar toegelaten mag worden?
  15. Wat vindt u ervan dat gemeente-ambtenaren en ook zelfs de wethouder, toekijken en niet ingrijpen of hun ambtelijke stem laten horen, bij het niet nakomen van zorgplicht en het problematiseren van kinderen waardoor kinderen ernstig tekort wordt gedaan?
  16. Bent u ervan op de hoogte dat maatwerk op reguliere scholen nagenoeg onmogelijk is gebleken en vindt u dat zorg als ‘oké op school’ voldoende is voor kinderen met ondersteunigsbehoefte (bijvoorbeeld bij autisme, sociale angst, ADHD, hoogbegaafdheid, DCD etc.) terwijl dat nu door de gemeente als de oplossing op reguliere scholen wordt geboden omdat het SWV zelf niets biedt.
  17. Hoe verklaart u dat ten tijde van de pilot voor inclusief onderwijs, (2008, zie website ouderkracht voor ’t almeerse kind) kinderen in het reguliere onderwijs moesten blijven, om daar nauwelijks de hulp te krijgen ondanks het beschikbare budget en dat sinds de wet passend onderwijs een enorme toename kinderen naar het SBO, SO, SVO en het OPDC wordt gestuurd?
  18. Hoe ziet u dat als u het doel van Passend onderwijs in ogenschouw neemt (kinderen naar de eigen buurtschool en daar de ondersteuning). Denkt u dat er een samenhang is met het geld wat eerst gekoppeld was aan het kind en nu door in een algemene pot door het SWV wordt beheerd. Denkt u dat het destijds gunstig was om het kind in de school te houden en zo het geld te krijgen (en er dan ook nagenoeg niets voor te doen). Zie boek Thuis is Daphne Daphne. Als u zeer nauwkeurig de historie heeft bestudeerd en de huidige gang van zaken en naar de verhalen van ouders van thuiszitters heeft geluisterd, denkt u dan dat het belang van het kind centraal staat bij het handelen door schoolbesturen en SWV? Of denkt u dat geld centraal staat bij het nemen van besluiten?
  19. Wat gaat u nu, per direct, doen om kinderen een lot als dat van Daphne te besparen?
  20. Vindt u dat ouders mogen vertrouwen op bescherming vanuit de (lokale) overheid als de rechten op het onderwijs geschonden worden? (Dus handhaving artikel 8 Wet Passend Onderwijs: Het onderwijs wordt zodanig ingericht dat de leerlingen een ononderbroken ontwikkelingsproces kunnen doorlopen. Het wordt afgestemd op de voortgang in de ontwikkeling van de leerlingen (maatwerk dus).
  21. Hoe schat u de schade in voor een kind (en diens gezin) wat nooit het onderwijs kreeg wat beloofd werd (Almere zet zichzelf immers neer als DE stad met hoogwaardig onderwijs).
  22. Een heel persoonlijke vraag nu over mijn eigen situatie: Vindt u het acceptabel om aan een zeer beschadigd meisje van 18 jaar, te laten weten dat het onderwijs voor haar nu helemaal ophoudt, een uitschrijving op gelogen gronden en daarna snel op vakantie te gaan zodat er niets meer mogelijk is? (zie bijlage)
  23. Wie acht u verantwoordelijk voor de schade die er is voor mijn dochter Daphne? Denkt u dat zij ergens erkenning en excuses zal krijgen voor dat wat haar is aangedaan en wat haar is onthouden? Wie zouden dat moeten doen in uw ogen?

 

Ik ben moeder van een meisje wat ik naar een school in Almere bracht met de verwachting dat zij zich daar mocht ontwikkelen en zo haar eigen, onafhankelijke toekomst in kon gaan. Ik bracht een meisje wat praatte, wat verlegen was, maar wat veel vriendinnetjes maakte in de begin periode. Zij verliet de school als eenzaam, psychisch wrak wat niet meer wilde leven. Mijn vertrouwen in het onderwijs en de (lokale) overheid en hulpinstanties is compleet verdwenen.

Mijn jongste dochter (een Almeers kind dus) gaat ook in Bussum naar school waar ik heb gezien hoe het zo anders kan. Menselijkheid is waar het om gaat namelijk.

Met uw antwoorden kan ik dat wat mijn kind is aangedaan meer een plek gaan geven en deze nachtmerrie hopelijk achter mij laten. Ook al is er, dat zult u begrijpen, nog heel veel te doen.

Hoogachtend,

Janine Scherpenberg

Moeder van Daphne (18 jaar, vroegtijdig school’verlaten’) en van Wouter (17 jaar gevlucht uit Almere om elders onderwijs te krijgen) en van Marith (13 jaar, in Bussum naar school om te voorkomen dat ook zij de zorgindustrie wordt ingeduwd)

Bijlage: boek Thuis is Daphne Daphne

 

Bijlage

Laatste mailwisseling met het Nautiluscollege. Hiervoor al veel mis.  Namen medewerkers van het Nautilus College  gewist. Al vanaf januari proces waarin Nautilus wordt gevraagd mee te denken.

Op 9 jun. 2018 om 16:59 heeft Janine Scherpenberg het volgende geschreven:

Beste XXXXXX,

Wij hebben je bericht ontvangen met daarin voorstellen voor stageplaatsen. Dit betreft een voorstel voor De Witte Olifant en voor ‘Weet hoe je Leeft’. Vanochtend hebben wij een mail gestuurd met vraag op welke manier de Witte Olifant kan bijdragen aan de ontwikkeling op creatief vlak en op sociaal vlak. Niet eens zo zeer met het idee dat dit een plaats is voor Daphne, maar misschien kennen zij een wel passend plek. Wij wachten hun reactie af.

Wij zijn eigenlijk nogal verbaasd over jouw voorstellen hiervoor. In ons gesprek is juist over deze twee instellingen gezegd dat dit niets voor Daphne is. We hebben het daarom nog eens teruggeluisterd en citeren hieronder letterlijk:

XXXX: ja, we hebben ook wel contact met De Witte Olifant
Papa van daphne: Wat is De Witte Olifant dan, wat jij zei?
XXXX: Dat is ook een traject, heel creatief traject. Er loopt hier toevallig hier ook een meisje stage wat heel goed kan tekenen. Is ook voor mensen met een beperking. Maar het is meer voor mensen met een verstandelijke beperking.
Papa van Daphne: mmm tja mmm
YYYY: ja, ik weet niet of ze daar zo past
ZZZZ: tjaa of ze daar past….
Papa van Daphne: nee, dat moet je niet doen
YYYY of ZZZZ: weet hoe je leeft!
Door elkaar: nee, moet je niet doen…
XXXX: weet hoe je leeft is dat ook. Dat zit in uh…..
Janine: maar zie je hoe dat ingericht is he. Je hebt heel veel talenten
Anderen: ja ja ja
Janine: en je komt gewoon nergens terecht. Want dat is allemaal… zoals de Witte Olifant … hartstikke mooi. Maar dan moet je wel dus…. Nah
Anderen: ja ja
ZZZZ: ja voor de verstandelijke beperkingen zijn eigenlijk meer faciliteiten dan voor de beperkingen die bij ons …..
Janine: Ja, weet je wat het is? Daphne heeft niet echt een beperking. Ze is beschadigd. Dat probeer je te helen. Maar dan kom je altijd in die circuits terecht. Autisme….
ZZZZ: ja en dan kom je in het stukje internaliserende problematiek met wel een gemiddeld IQ. En dan is er eigenlijk niets. Dat merk je ook met populatie TL en HAVO met jongeren die niet naar een vervolgopleiding kunnen omdat ze de grootte niet aan kunnen.
Janine: ja, maar dan hebben zij een beperking waarmee ze zijn geboren. Daphne is daar niet mee geboren.
ZZZZ: ja, je kan beter je arm breken dan kan je het gewoon zien.
Janine: Ja en dan zijn er mensen om je te helpen.

……………

Nu dit zo voorstellen geeft ons wederom het gevoel dat Daphne en wij niet serieus wordt genomen. We laten daarom weten dat wij geen enkel vertrouwen meer hebben in een eerlijke, gezamenlijke zoektocht naar een oplossing voor voortzetting van de ontwikkeling van Daphne.

Papa van Daphne en Janine

= = = = = = =

Mail van ZZZZ aan Janine op zaterdag 9 juni :

Beste Meneer en mevrouw Scherpenberg,

Gezien het feit dat jullie dit gesprek hebben opgenomen zonder medeweten van XXX en mij. Wijs ik jullie erop hiermee de privacy wet te schenden.

Ik verzoek je dan ook deze opname per direct te vernietigen.

Graag verneem ik een reactie dat dit is gebeurt  anders zal ik helaas genoodzaakt zijn aangifte te moeten doen bij de politie.

Daarnaast nodig ik jullie uit om in een vervolg gesprek verder te praten over de afspraken die we hebben gemaakt (zie gespreksverslag) en niet via de mail.

Jullie worden komende week uitgenodigd voor een afspraak.

Vriendelijke groet,

ZZZZZZ

Directeur
VSO Nautilus College
Locatie: Lierstraat, Radioweg,
Operetteweg, Paul Kleestraat

=======================

Mail van ouders terug aan ZZZZZ

Beste mevrouw ZZZZZZ,

Uw bedreiging vinden wij zeer kwalijk. Kunt u aantonen waar in de wet staat dat het niet is toegestaan een gesprek op te nemen waaraan je zelf deelneemt?

Zoals gezegd is het vertrouwen door het Nautilus geschonden. Wij zien daarom geen toegevoegde waarde in nog eens een gesprek.

Groet,

 

Bijlage: brief uitschrijving Daphne om redenen die gelogen zijn, zo makkelijk

brief Edu4 uitschrijving-1brief Edu4 uitschrijving-2Bijlage: onze reactie op uitschrijving per 1 augustus – aan bestuur

 

Brief reactie Eduvier uitschrijving Daphne-1Brief reactie Eduvier uitschrijving Daphne-2Brief reactie Eduvier uitschrijving Daphne-3Bijlage: reactie bestuur op onze mail

Daphne is per 1 augustus uitgeschreven

Dag mevrouw en meneer Scherpenberg,

Uw brief die u mij zond via de mail heb ik in goede orde ontvangen.

Zowel de Eduvier onderwijsgroep, incl het Nautilus College, als passend onderwijs Almere is wegens de onderwijs-zomervakantie gesloten tot eind augustus as.

In de laatste week van augustus as starten we weer, we pakken dan de behandeling van uw brief op en ontvangt u een reactie van ons.

Met vriendelijke groet,

AAAAAAA

Bestuurder Eduvier onderwijsgroep

 

De langzame zelfmoord en het GGZ-falen

Iets mhelpesless8trackscovereer dan een jaar geleden werd goed duidelijk dat Daphne een eetstoornis ontwikkeld had. Ze stopte met eten op de avondmaaltijd na. (eetstoornis NAO, anorexide … zoiets). Wie mijn boek en blogs heeft gelezen snapt dat de oorzaak duidelijk is. Ze voelt mislukt en deze wereld is niet van haar. Wat wil je na zo’n school- en hulpervaring.

Nu denk je misschien… “o veel gelezen over eetstoornissen. Zoals dat je de oorzaak aanpakt en niet de symptomen. ‘niet eten, bewegen en alleen willen afvallen’ is in dit geval het symptoom. De nare ervaringen verwerken zou logisch zijn.

In mei startte de behandeling. En ja…. Die was gericht op het eten. Tijdens de sessies werd ze aangespoord om te beloven dat ze een cracker ging eten. Thuis mochten we dan, alsof we in een kliniek werkten, aan de slag om dat ook uitgevoerd te krijgen. De sessie was geslaagd voor de hulpverlener als de belofte eruit was en als er was gewezen op de gevaren van niet eten waardoor er een angst extra werd gekweekt. Zo heb ik ook twee uur met haar aan tafel gezeten om haar te ‘dwingen’ dat beetje yoghurt te eten. Niet mijn stijl. Maar ik wilde ook niet in de weg staan. In die twee uur sessie thuis door mij, heb ik mogen zien hoe de drek naar boven kwam. Pure angst en pijn door de ervaringen die zij op school mee kreeg. “School heeft mij stuk gemaakt”. Na twee uur waren de drie hapjes yoghurt erin. Zelf vond ik het nogal vreemd. Zo’n meid die bij de behandelaar de belofte doet om er maar vanaf te zijn en ik het echte werk thuis….. dwingen tot eten. Eigenlijk vond Daphne dat ook niet de manier en ze besloot dus ook niet zomaar te beloven als ze toch al het gevoel had daar niet achter te staan. Zo kon de behandelaar tenminste zelf het therapeutische werk doen: behandelen op dat waar het niet goed zit. Ondertussen was het verlangen naar de dood enorm toegenomen. De vertaling was ‘jij wil niet geholpen worden’ en niet ‘jij bent zo angstig, daar moeten wij eerst iets mee doen’. De behandeling werd stop gezet. Het toeval wilde dat ze net 18 jaar was geworden. In  Almere wordt je dan uit de zorg via jeugdwet gezet. Maar dat is vast toevallig hoor.

Wat ik zie (de behandelaar niet) is dat mensen waarbij de hulp wel werkt, ook een vooruitzicht hebben of een ander doel. Zo wil iemand toch nog blijven sporten, blijven werken, er zijn voor de eigen kinderen of liever niet dood. Van dergelijke doelen is geen sprake bij Daphne. Zij heeft sowieso geen zin in die toekomst. Vraag je je als behandelaar dan niet vanzelf af dat daar eerst aan gewerkt moet worden? Dan als specialistische GGZ aangeven maar naar het wijkteam te gaan. Het wijkteam? Niet naar een andere hulpverlener die op ander vlak iets kan betekenen. Mijn kind was suïcidaal…. Naar het wijkteam? Niet naar de huisarts? Dit is de hulpverlening in Nederland. Om te huilen.

Vanaf december 2017 zijn wij dus op zoek naar een andere behandelaar. In die tijd is er een poging tot zelfmoord geweest.  De armoedige aanpak (dwingen tot eten, cognitieve gedragstherapie) werkte dus niet voor haar. Ik ben nu klaar met mijn blog. In de maanden die volgen hebben we afwijzing naar afwijzing gekregen. Ik zal ze hieronder op een rijtje zetten. Zo kan je zien hoe de hulp GGZ in elkaar zit. Het gaat om successen behalen en geld, contracten met gemeenten en de goede naam, het behalen van eer.

We wachten maar tot ze graatmager is. Het ging een tijdje rustig maar de ‘verslaving aan afvallen’ is weer helemaal terug. Nu een tandje erger, vrees ik. Mama doet het wel weer zelf. Belachelijke zorg in Nederland.

 

De zoektocht tot nu toe:

Aanmelden bij Human Concern. Op de website staat zo mooi beschreven dat de oorzaak in kaart zal worden gebracht om zo terugval te voorkomen. Daphne vult op drie ochtenden vragenformulieren in. Hierna krijgt zij te horen dat ze daar niet terecht kan. Er is geen crisisopvang… tja… dan maar helemaal niet. Thuis is die crisisopvang al jaren dus dat werkt.

Opnieuw in overleg met de huisarts. Die zelf ook tegen onmogelijkheden loopt. We spreken af dat het verwerken van de nare ervaringen eerst nodig is. Praten met een psycholoog die dat proces kan begeleiden. Weer een afwijzing. Verwijzing naar de specialistische GGZ, waar ze dus al twee keer niet terecht kon.

Ik krijg allerlei tips: bel die eens, bel die eens. De bellijst werd toch wel erg groot. Wel gebeld naar een specialist in verwerken van trauma’s en dan eindelijk mooie uitleg over wat wellicht kan helpen. Het centrum zelf was gericht op trauma waarbij er sprake was van doodsbedreiging (PTSS), zoals een auto-ongeluk, beroving met agressie of verkrachting. Wanneer langdurige nare situatie van toepassing is waardoor overtuigingen zijn ingeprent (zoals op school) die onderdeel gaan maken van je persoonlijkheid is schema-therapie een idee. Voor het eerst zag ik Daphne vertrouwen hebben toen zij de informatie hierover bekeek.
Ondertussen raadde de huisarts aan om met de praktijkondersteuner te praten. Wij namen ons voor om de schematherapie met haar te bespreken om dan te kijken waar dat mogelijk zou zijn.

Aardig eerste gesprek waarbij we haar verhaal vertelden. Maar nee….. tot mijn verbazing kreeg Daphne ter plekke de diagnose voor autisme waarmee ze dan begeleiding zou kunnen krijgen om de maatschappij weer in te kunnen en zelfs begeleid wonen als mogelijkheid werd geboden. (voor begeleiding loopt er al een traject, dat ter info). “dat is gespecialiseerde begeleiding voor mensen zoals jij” hoor ik zeggen. VOOR MENSEN ZOALS JIJ. Als ik vraag wat ze daarmee bedoelt, bedoelt ze dus autisme. Die diagnose is nu eenmaal nodig voor hulp vanuit de GGZ.
Maar we zoeken hulp voor haar eetstoornis. Vervolgens de vraag aan dochter die alleen maar gewenste antwoorden kan geven: “wat wil je schema-therapie of EMDR” alsof het om een theesmaakje gaat. Duidelijk dat er niet geluisterd wordt. Ik vermoed dat de praktijkondersteuner een GGZ-brief van 10 jaar geleden gelezen heeft waarin de misdiagnose ass werd gesteld. Die foute diagnose die zoveel schade bracht. Ondanks het besef dat ik deze poortwachter naar de GGZ-hulp nodig zou hebben…. Toch de vervolgafspraken afgezegd. Dat leidt nergens naar… daar waren we al ooit.

De volgende hulpverlener gebeld. Deze was gevestigd in Hilversum. Helaas, door de lange wachtlijsten besloten om alleen in Hilversum woonachtigen op die lijst te zetten. Zo houd je die tenminste nog wat kort(er).

En ook vandaag weer aan de telefoon. Nee, voor die vestiging geen behandeling eetstoornissen, alleen de intake.

Nee nee nee nee nee nee en alsof je achterlijk bent: ‘ga maar naar je huisarts’… alsof je daar nog niet bent geweest.

Wachten tot ze graatmager is en de volgende diagnose ‘mag’…. Anorexia. Want alleen het gewicht is wat nog niet voldoet voor die diagnose. Ik was naïef te denk dat er vroeg bij zijn belangrijk is. De GGZ is een armoedig boeltje.

En terwijl ik dit schrijf is ze blij met haar honger en doet ze stiekem wandelingen in haar kamer. 200 calorieën per dag moet je eraf wandelen. Liever meer. Ze pleegt heel langzaam zelfmoord met haar obsessie. Onder toeziend ook van haar vader, moeder, broer en zus die zoveel van haar houden. En ook met medeweten van de hulpverleners.

Nu ga ik van haar genieten….. ze ziet er nog zo mooi, gezond uit. Voor hoe lang?

Bureaucratie haalt onderwijs bij kind en leerkracht weg

Binnenkort is er weer de week van de Thuiszitters. Er zal weer flink wat afgekletst worden. Zoals dat al jaren gaat.

Als je over het falen van passend onderwijs leest heeft men het vaak over de kosten voor die zorg. Ik geloof best dat het soms wat kan kosten. Voor kinderen die moeite hebben mee te komen is meer inspanning nodig. Toch is dat niet voor elk kind met een ondersteuningsbehoefte zo. Sterker…. Ik denk dat die ondersteuningsbehoefte iets is wat in veel gevallen gecreëerd wordt omdat de omstandigheden waarin het kind moet leren gewoonweg niet daar zijn. Ik heb dit heus niet alleen ervaren bij mijn eigen kinderen. Maar ook bij de kinderen waarbij ik de ouders hielp iets voor elkaar te krijgen omdat hun kind niet in een school zou passen. Ook uit de diverse contacten die ik heb met ouders. Het zou wat flauw zijn als ik alleen mijn eigen kinderen als voor beeld had.

Al die regels en protocollen, die helpend bedoeld zijn, in de weg staan om het kind dat te bieden wat het nodig heeft en het leerkrachten belemmert te doen waar zij zo goed in zijn. Vaak gaan al die zoektochten naar oplossingen over het einde van de processen. Maar ik werk mijn persoonlijke casus nog maar eens uit hier.

eenvoudig vragen

De jongen is nogal chaotisch en verstrooid. Hij is moeilijk in staat informatie te filteren en tot structuur te brengen. Hij heeft mazzel dat hij de lesstof makkelijk snapt en in de HAVO haalt hij dan, ondanks het onvoldoende maken van huiswerk, mooie cijfers. Zijn ouders vragen herhaaldelijk bij de school om wat ondersteuning. Het hoeft niet veel te zijn. Even iemand die met hem wat zaken op een rijtje kan zetten zodat hij het overzicht houdt en niet zo’n kluwen ballast op zijn schouders draagt. De vraag is er van de ouders omdat de jongen gestresst is en de faalangst neemt toe. Niet op het schoolwerk. Maar falen om mee te komen binnen de organisatie van het onderwijs.
“hij heeft toch goede cijfers? Dus er is geen probleem” is steevast het antwoord. Het kind heeft trouwens de diagnose ADHD. Ondanks passend onderwijs is dat niet een signaal om toch serieus te gaan kijken wat nodig is.

In het tweede leerjaar loopt hij bijna vast. Maar de belofte is dat er een nieuwe mentor komt (de 4e van dat schooljaar) die zeker gaat helpen. Ouders en kind vestigen hun hoop daarop. Er zijn al veel kinderen uit de klas vertrokken. Ook omdat zij gepest werden.

In het derde leerjaar is het niet meer vol te houden. Nooit was het kind ziek. Nu lukt het steeds vaker niet naar school te gaan. Het kind geeft aan de mentor aan ‘geen aansluiting te vinden’. De veelbelovende mentor laat duidelijk weten dat hij het maar in zijn hoofd haalt. De orthopedagoog plant wat afspraakjes met het kind en laat na het tweede gesprekje weten dat medicatie nodig zou zijn. Het kind valt definitief uit.

Alles is blijven liggen om dit kind die voorwaarden te bieden om op deze school onderwijs te kunnen volgen. Ik heb het hier niet over ‘voorkomen van uitval’ maar het zorgen dat het kind zich daar goed kan ontwikkelen. Dat beetje wat nodig was, en wat niets kost, was al te veel gevraagd. Bovendien is de hele omgeving onveilig (pesten, wisseling van mentoren, kinderen niet horen en serieus nemen, ouders niet serieus nemen). De condities zijn slecht. Een school zou zich anders moeten organiseren om een fijne, veilige plaats te zijn voor het onderwijs. Organiseren is een vak. Maar management legt liever de focus op het falen of het zogenaamde gebrek van een kind, wat er eigenlijk helemaal niet is.

Dan volgen de protocollen waar men niet van af wil of kan wijken. Want zonder dat protocol weet men het niet meer.

Protocol: De ouders moeten akkoord tekenen voor inbreng in het ZAT, het Zorg Advies Team. Daar bepaalt een ‘commissie van deskundigen (?)’ wat het beste is voor dit kind.

Afspraakjes: kinderen mogen midden in een jaar niet zomaar wisselen. De decaan vindt dat het kind gewoon naar school moet kunnen komen. Het kan daar in een zgn. zorglokaal (buitengesloten dus van de rest van de kinderen, hoe helpend zal dat zijn?). Hij zegt dat het kind overal in zijn woongemeente als ‘risico’ gezien zal worden en dus niet terecht kan.

De decaan weet het niet meer. De ouders geven namelijk geen toestemming voor bespreking in het ZAT. Zij hebben namelijk zelf een hulpverlener voor hun kind die goed in staat is aan te geven dat het voor het kind nodig is zo snel mogelijk een nieuwe start te maken op een nieuwe school. Niet te lang wachten want anders wordt de drempel nog hoger.

Maar het protocol zegt nu eenmaal naar het ZAT en de afspraken maken wisselen ‘onmogelijk’. En de LPA kijkt toe en stemt in. Ook de wethouder. Het is nu eenmaal zo de regel.

Regeltjes regeltjes regeltjes regeltjes. Het is aardig om eens als voorbeeld de handreiking van Ingrado (vereniging van afdelingen leerplicht en RMC-regio’s) te bekijken. Zo zie je hoe kinderen verklaringen kunnen krijgen die zeggen dat ze niet leerbaar (5a) zijn bij zoveel procent schoolbezoek. Heel interessant en treffend hoe niet het belang en de mogelijkheden van het kind centraal staan.

Diagnoses, hoogbegaafd, laagbegaafd, gemiddeld, zogenaamd niet leerbaar zijn, percentages op school kunnen zijn, wel voor SO niet voor regulier. Regelingen, formuliertjes, overleggen, (geheime) contracten, commissies en handtekeningen voor 5a 11g 11d  27z  45j. Hoe erg is dit voor mensen die met de kinderen zelf werken. Leerkrachten en ouders worden nogal eens buiten dit proces gehouden. Leerkrachten worden geforceerd niet meer naar het kind te kijken maar naar het bos van voorwaarden om voor allerlei oplossingen in aanmerking te komen. Alle nevenfuncties die daardoor ontstaan zijn gruwelijk. Zowel rondom de school als rondom een kind en diens gezin. Onderwijsconsulenten, onderwijsadviesbureau’s, aanjagers, gedragswerk en ook hulpverlening specialiseert zich in die ‘hokjes’ als autisme, ADHD, hoogbegaafdheid en noem maar op. En vandaar uit bestaan weer de regeltjes of juist die uitzonderingen. Afhankelijk van wie het hardst roept. Boekenplanken vol over hoe je kinderen met ‘bepaalde’ kenmerken om moet gaan. Wat maakt dat hier dus ook weer voorwaarden voor gelden. Allemaal beren die op de weg worden gezet. Het houdt niet op. Het gaat maar door en door.

wat welk formulierIedereen roept ‘het kind centraal’ maar ik heb sterk het vermoeden dat men dan niet eens weet waar men over praat. Doe je dat? Dan zet je gelijk al die voorwaarden opzij en leg je de oplossing daadwerkelijk terug bij de school (de leerkrachten en mentor) die dagelijks met het kind te maken hebben. Het is zo simpel. En zo goedkoop. En zo effectief. Efficiënt dus. Het is zo simpel dat al die hooggeleerde betrokkenen het niet eens meer kunnen bedenken. Alleen als dat goed op orde is, kunnen ouders (van thuiszitters) dat vertrouwen weer hebben. En juist door die filter van empathie komen die kinderen voor wie wel de meer kostbare zorg (en uitzondering) nodig is beter tot hun recht.

Zo werd het voor de jongen opgelost:

De moeder belde de scholen in de naastgelegen gemeente. Niet ver weg was een ouderwets gedegen school voor HAVO, Atheneum en Gymnasium. De school praat over deze richtingen niet als ‘niveau’ maar als dat waar het kind zich fijn in voelt en het goed tot onderwijs komt. Havisten krijgen onderwijs waarbij het geleerde ook in de praktijk wordt toegepast. Voor economie leren kinderen bijvoorbeeld ook te ondernemen. Zij kunnen dit samen doen met de kinderen die meer richting het creatieve hebben gekozen. Gymnasten houden meer van wetenschappelijk etc. Zo is het zusje van de jongen nu ook naar deze school. Op het atheneum krijgt zij ook Big Historie. Op het gymnasium is dat science. Eigenlijk is het gewoon een leuk vak om de kinderen te leren samenwerken en te gaan presenteren zonder dat de andere vakken daaronder lijden. Afijn. De school kijkt zeer bewust wat het onderwijs voor het kind betekent in diens ontwikkeling en hoe dat het best past en dus geboden kan worden. Dat is al de helft van het werk om kinderen gemotiveerd te houden.

Dan is er het sociale aspect. De school hecht heel veel waarde aan de omgang met elkaar. Het respect voor je medeleerlingen. Dat wil niet zeggen dat je met iedereen om moet gaan maar wel hoe je elkaar in waarde laat. Kinderen zijn er verantwoordelijk voor elkaars welbevinden. En de mentor is dat natuurlijk ook. Ook als iemand niet makkelijk aansluit. Het wil niet zeggen dat het altijd perfect gaat. Het is een school waar leerlingen zich ontwikkelen. De eis is niet dat je het al kan, maar de eis ligt bij de school om het de kinderen eigen te maken. De ontwikkeling als product.

En zo kwam deze angstige jongen, na een mooi kennismakingsgesprek waarin geïnventariseerd werd wat nodig was en wat de verwachtingen van elkaar waren op deze school. De jongen had besloten met een schone lei te beginnen. Hij wilde niet dat kinderen wisten dat hij gepest was. De klas (19 kinderen) werd goed voorbereid op de komst van een nieuweling en er werden 2 kinderen aangewezen die de eerste week de introductie van de jongen op zich namen. Daarnaast werd er een co-mentor toegewezen. Deze was steeds beschikbaar als het moeilijk was en ze ging elke week met de jongen doornemen wat hij nodig had. Afbouwend. Tot het beter ging. En weer meer als er een dip kwam.

Op de eerste schooldag ontving de moeder een mail van de mentor: jongen is nu in de kantine bij zijn klasgenoten. Hij zit er stil bij. Maar hij is samen met hen.

De derde dag weer een mail: ik liep even langs ‘mijn’ kinderen tijdens de pauze en ik hoorde jongen praten tegen de anderen. Het leek of hij zich goed voelde. De moeder was gerustgesteld.

In de 2,5 jaar die volgenden waren er terugvalletjes. Dan was er goede afstemming met de mentor en de ouders. Soms werd de hulp wat meer ingezet. De jongen had soms paniekaanvallen en moest dan naar huis. De leerkrachten waren goed op de hoogte. Dat hoefde verder niet ergens in formulieren vast gezet te worden of door commissies gekeurd te worden. Ergens tussendoor had de school behoefte af te stemmen met het ZAT in die gemeente om te checken of de school goed bezig was. Ouders durfden in te stemmen (dat vertrouwen was inmiddels gewonnen). Alles kon zo verlopen op hoe het op dat moment nodig was. Geen plannetjes, geen doelen. Alleen het doel, deze jongen zo goed mogelijk door de onderwijstijd door te laten komen zodat zijn ontwikkeling niet verder te lijden had onder de nare ervaring van zijn vorige school.  De leerkrachten konden zo er zijn voor de jongen. Soms kreeg hij een map mee van een docent zodat hij zich handig kon voorbereiden op een toets.

Duidelijk is dat de hele bureaucratie hier niet ter sprake is. Het kind staat centraal. De leerkrachten kunnen zo afstemmen op het kind en geven wat nodig is. En de school stemt af met ouders als daar aanleiding toe is. Het gaat hier om begrip en empathie. Om het vertrouwen in het kunnen van het kind. Het gaat om het gevoel van veiligheid en ruimte voor dit kind om zo te kunnen doen wat het nodig heeft om weer aan te sluiten en in de ‘rijdende trein te springen’. En alleen zo kunnen ouders en kind het vertrouwen hebben in school en ‘los laten’ daar waar nodig is. Ieder kan zo zijn eigen rol in die afstemmingsdriehoek innemen. Laat die afstemmingsdriehoek er zijn en laat die zo klein mogelijk blijven.

Is het kind geslaagd? Het zal blijken. Binnenkort examens. Maar he. Als hij niet slaagt heeft iedereen in die driehoek er van alles aan gedaan om de voorwaarden voor het kind te scheppen. Dat is zorgzaamheid vanuit het schoolhart en van zorgplicht wordt niet eens gesproken.

Zo simpel.
Thuiszitter over leerplicht (naar school moeten om recht op onderwijs te houden):
Regels zijn er om mensen te helpen. Maar de starre focus op die regels maakt dat de wereld voor sommige mensen als een gevangenis wordt.